کسي که خودش را دوست نداشته باشد ممکن نيست ديگران دوستش داشته باشند.

خودت را که دوست داشته باشي ، اگر دنيا پر از خار هم که بشود ، نوميد مشو چون بزودي خار ها گل ميشوند..

آري همين جا

وسط بي حوصلگي هاي روزانه مان ، نگراني هاي شبانه ، وسط زخم هاي دلمان ،

 آنجا که زندگي را هيچ وقت زندگي نکرديم

يک اتفاق خوب بيافتد ، آنقدر خوب که خاطرات سالها جنگيدن و خواستن و نرسيدن از يادمان برود

آنگونه که يک اتفاق خوب همين الان ، همين ساعت ، همين حالا از پشت کوه هاي صبرمان طلوع کند

طلوعي که غروبش ، غروب همه ي غصه هايمان باشد

براي هميشه…